Od momentu narodzin do uzyskania pełnoletniości nasze dziecko wymaga ciągłej opieki. Potrzeby naszego dziecka z wiekiem oczywiście się zmieniają i nie zawsze rodzice potrafią sobie poradzić z wszystkimi problemami, jakie fundują im dorastające dzieci. Opieka nad dzieckiem, które dopiero przyszło na świat, jest najbardziej absorbująca, bo nie można tak małego dziecka zostawić samego w domu, a młodzi rodzice dopiero się uczą, jak postępować z nowym domownikiem. Młode matki najczęściej przez pierwsze miesiące decydują się na urlop macierzyński, aby przez cały czas być w domu z maleństwem. Po kilku miesiącach możemy oddać dziecko do żłobka, choć według wielu lekarzy i pedagogów dziecko powinno być w domu z rodzicami do trzeciego roku życia.

Ale nie zawsze rodzice mogą sobie pozwolić na to, by jedno z nich zrezygnowało z pracy zarobkowej, dlatego jedynym rozwiązaniem zostaje powierzenie opieki nad dzieckiem osobom trzecim. W najlepszej sytuacji są ci rodzice, którzy mogą liczyć na pomoc dziadków. Nie ma wtedy ryzyka, że tymczasowy opiekun dziecka będzie się nim niewłaściwie zajmował. Gdy pomoc dziadków jest niemożliwa, rodzicom zostaje wynajęcie opiekunki albo oddanie dziecka do żłobka. Pierwsza opcja jest dość kosztowna, zwłaszcza gdy zależy nam na fachowej opiece, i nie wszyscy mogą sobie na to rozwiązanie pozwolić.

Żłobki są znacznie tańsze, albo w ogóle darmowe jeśli jest to placówka publiczna, ale zarezerwowaniem miejsca dla dziecka musimy się zająć dużo wcześniej. Nieco lepiej jest na etapie przedszkola, kiedy dziecko jest już większe i lepiej sobie poradzi z rozłąką. Chodzenie do przedszkola jest nawet wskazane, bo dziecko uczy się współżycia z innymi rówieśnikami, zaczyna też swoją pierwszą edukację. Jednak najwięcej daje dziecku jego kontakt z rodzicami, warto więc zadbać o to, by codziennie chociaż kilka godzin spędzić razem. Ale przede wszystkim opiekowanie się dzieckiem nie powinno się ograniczać wyłącznie do pouczania i karania, ale również na okazywaniu dziecku uczuć.